hiç olmayan
bazen bazı şarkılar mırıldanırken yakalıyorum kendimi, ne sözlerini, ne melodisini bildiğim. baya baya söylüyorum ama. inişleri çıkışları oluyor, nakaratları filan. biraz da arabesk oluyor sanki. dikkat ettim, iki kelimeye çok değiniyorum hep bu şarkılarda; “kendim” ve “göz”. fonetiklerinden mi bilinmez, böyle bir hoş, nağmeli filan oluyor. güzel oluyor ama, hiç olmayan şarkılar söylemek.
