yaşadığım her günün bir öncekinden çok daha güzel olduğunu düşünüyorum şu sıralar. ve de gittikçe karmaşıklaştığını… güzellik’le karmaşa’nın da ardışık iki cümlede bu kadar uyum içinde yer almasına şaşıyorum.
herşeye rağmen şu çimlere uzanıp gökyüzünü izlemek gibisi yok…
edit: karıncalar sardı dört bir yanımı.
