bir süredir lhasa ile ilgili birşeyler yazasım vardı, bahanem oldu. lhasa’nın hayatımda, varlığını daha önce hissetmediğim bir boşluğu doldurduğunu hissetmiştim, onu dinlemeye başladıktan çok sonra.. onun sesi, şarkılarının melodisi, dokunup çekilir ruhumdan her seferinde. gece, gündüz, soğuk, sıcak, içeride, dışarıda hiç farketmez.. herhangi bir an, herhangi bir yerde onun sesini duyduğumda hep aynı yerlerde bulurum kendimi. bir okyanusun ortasında, bir ipin üzerinde, bir yıldızın en parlak yerinde, sevdiğimin en sıcak yerlerinde, gözlerinde.. bazen bir şarkıya takılır, hatta bir şarkının tek bir yerine takılır, dinlerken sabahı ederim. bir süre önce askerdeyken ve aklımdan gündelik hayata dair anlık sıkıntılar geçerken, gazinodaki masalardan birinde denk geldiğim -kuvvetle muhtemel geçmiş tarihli- bir gazetenin kültür sanat sayfasında görmüştüm onun öldüğünü. o an bulunduğum ortamda, bunu anlatabileceğim, bunu anlayacak kimse yoktu, ama ben gayriihtiyari olarak o an en yakında duran kişiye bakıp; lhasa ölmüş demiştim, kısık gözler ve çatık kaşlarla. onun bana ne dediğini hatırlamıyorum şu an. bir kadının, böylesine güzel bir kadının 37 yaşında ölmesi, artık aramızda olmayışı çok acı. ama işte müzik denilen şu mucize var ya… o artık bizimle olmasa da, bir daha hiç konser veremeyecek olsa da.. biz onu canlı canlı hiçbir zaman dinleyemeyecek olsak da, onun sesi bize dokunmaya, içimizde zaman zaman boşalan o yerleri doldurmaya hep devam edecek. shrilom: Llhasa’yi dinliyodum biraz once sonra daha bi kac ay once oldugu aklima geldi hem de 37 yasindayken, boyle icim buruldu acayip huzunlendim, yani sen ben burda onun sarkilarini dinliyoruz, icli icli soyluyo ama aslinda o burda diil coktan gitmis falan cok huzunlu yani ne biliyim
View Separately

bir süredir lhasa ile ilgili birşeyler yazasım vardı, bahanem oldu.

lhasa’nın hayatımda, varlığını daha önce hissetmediğim bir boşluğu doldurduğunu hissetmiştim, onu dinlemeye başladıktan çok sonra.. onun sesi, şarkılarının melodisi, dokunup çekilir ruhumdan her seferinde. gece, gündüz, soğuk, sıcak, içeride, dışarıda hiç farketmez.. herhangi bir an, herhangi bir yerde onun sesini duyduğumda hep aynı yerlerde bulurum kendimi. bir okyanusun ortasında, bir ipin üzerinde, bir yıldızın en parlak yerinde, sevdiğimin en sıcak yerlerinde, gözlerinde.. bazen bir şarkıya takılır, hatta bir şarkının tek bir yerine takılır, dinlerken sabahı ederim.

bir süre önce askerdeyken ve aklımdan gündelik hayata dair anlık sıkıntılar geçerken, gazinodaki masalardan birinde denk geldiğim -kuvvetle muhtemel geçmiş tarihli- bir gazetenin kültür sanat sayfasında görmüştüm onun öldüğünü. o an bulunduğum ortamda, bunu anlatabileceğim, bunu anlayacak kimse yoktu, ama ben gayriihtiyari olarak o an en yakında duran kişiye bakıp; lhasa ölmüş demiştim, kısık gözler ve çatık kaşlarla. onun bana ne dediğini hatırlamıyorum şu an.

bir kadının, böylesine güzel bir kadının 37 yaşında ölmesi, artık aramızda olmayışı çok acı. ama işte müzik denilen şu mucize var ya… o artık bizimle olmasa da, bir daha hiç konser veremeyecek olsa da.. biz onu canlı canlı hiçbir zaman dinleyemeyecek olsak da, onun sesi bize dokunmaya, içimizde zaman zaman boşalan o yerleri doldurmaya hep devam edecek.

shrilom:

Llhasa’yi dinliyodum biraz once sonra daha bi kac ay once oldugu aklima geldi hem de 37 yasindayken, boyle icim buruldu acayip huzunlendim, yani sen ben burda onun sarkilarini dinliyoruz, icli icli soyluyo ama aslinda o burda diil coktan gitmis falan cok huzunlu yani ne biliyim

Source: shrilom

11 Notes/ Hide

  1. deoksiribo reblogged this from shrilom and added:
    bir süredir lhasa ile ilgili birşeyler yazasım vardı, bahanem oldu. lhasa’nın hayatımda, varlığını
  2. shrilom posted this