tanıştırayım efendim, kendisi shrilom olur… çoğunlukla fotoğraf çektirirken ellerini nereye koyacağını bilemez. ama bi buldu mu da, en samimi, en güzel pozunu veriverir.. :)

dün akşam çıkarken metronun merdivenlerinden istiklal’e doğru bi anda çekiverdik bu fotoğrafı. “çabuk çabuk! merdiven bitiyor.. aç hadi şemsiyeni..” telaşıyla… bazı insanların kendine has bu telaşlı ve heyecanlı hallerini seviyorum. shrilom’unkini de..

hani bazen birilerine kendinizi anlatmak istersiniz de bulamazsınız ya nerden nasıl başlayacağınızı.. kime, neyi, nasıl anlatacağınızı… ben onun, hiçbir şey anlatmadan beni anladığını gördüğümde çok şaşırmıştım.

iyi ki varsın burcu.. (şemsiyene de bayılıyorum ayrıca :))